-Dawno dawno temu za siedmioma górami i siedmioma.... a tak troszkę poważniej, to właśnie nasi przodkowie już przed tysiącami lat zwrócili uwagę na jedno z narzędzi używanych do codziennych polowań czyli łuk. Zauważyli że da się wydobywać z niego różne dźwięki. Należało rozwiązać jeszcze problem nagłośnienia, a do tego celu świetnie się nadawał wyschnięty pancerz żółwia, obciągnięta skórą drewniana rama, czy też odpowiednio wydrążony kawałek drewna. Wystarczyło odpowiednio je połączyć z łukiem i już można było otrzymać dużo głośniejszy i bardziej doniosły dźwięk. Z czasem dodano do jednej cięciwy drugą, potem trzecią i w ten oto sposób powstał pierwszy łuk muzyczny, prototyp wszelkich instrumentów strunowych, a więc także gitary.
-Zamieszkujące Azję Wschodnią ludy o najstarszej kulturze, a więc Chińczycy Tybetańczycy posiadały już przed 10 tysiącami lat instrumenty, prawdopodobnie o jednej strunie, których nazw ani kształtów nie znamy. Gdybyśmy badali etymologie słowa "gitara" , bez trudu stwierdzilibyśmy, że wyrażeń o podobnym brzmieniu, określających różne starożytne instrumenty, było kilka. Persowie, IV wieku p.n.e. określali instrument o małym jajowatym pudle rezonansowym i bardzo długiej, zaopatrzonej w progi szyjce wyrażeniem sitar przy czym "si" oznaczało trzy, a "tar" strunę.(fotografia przedstawia obecną wersję tego instrumentu )
Podobny instrument znali sąsiadujący z Persami Chaldejczycy i nazywali go qitara. Starożytni Grecy posiadali kitrę .Rzymianie zaś spadkobiercy kultury Greckiej używali nazwy cithara. Tak więc można zauważyć że dzisiejsza gitara etymologicznie wywodzi się od chaldejskiej qitary lub greckiej kitary. Instrumentem zawodowych muzyków, poetów i śpiewaków była kitara, przedstawiająca w stosunku do liry formę bardziej udoskonaloną, Posiadała drewniane pudło rezonansowe o bocznych ściankach, zakończone podobnie jak u liry dwoma wygiętymi, lecz drewnianymi, płaskimi ramionami, połączonymi jarzmem. Podczas gry opierano ją bokiem na piersiach, a struny potrącano palcami lub drewnianą płytką, trzymaną w prawej ręce. Dźwięk kitary był silniejszy niż dźwięk liry, to też nazywaną ją "królową instrumentów". Niektórzy kitarzyści wirtuozi osiągali wysoki stopień techniki, potrafili już wówczas uzyskiwać flażolety. W trakcie rozwoju muzyki w starożytnej Grecji kitara, która uzyskała już 18 strun , zajęła stanowisko dominujące, wypierając całkowicie z użycia lirę. -Dopiero w XI w na terenie Włoch pojawił się instrument niemal taki jak dzisiejsza gitara. Miał on ścianki boczne, płaski korpus i ósemkowy kształt pudła. Jego nazwa ustalała się kolejno quinterna, citherna, guisterne guitarne i guidarra. W poezji trubadurów francuskich z XIII w. Spotykamy już nazwe guitarre. Na początki XVI w. W Hiszpanii można było spotkać kilka rodzajów vihuel, wśród których rysuje się wyraźny podział na poszczególne typy w zależnosci od sposobu wydobywania dźwięków. Jedna z nich o nazwie vihuela de mono, uderzana palcami, którą z czasem zaczęto nazywać po włosku guitarra espagnola, przyjęła się wśród ludu i tę należy uważać za prototyp gitary na gruncie hiszpańskim. Wydaje się że oba typy gitar czyli włoska i hiszpańska kształtowały się obok siebie równolegle, chociaż całkowicie odrębnie. Charakterystyczny ich kształt był związany z warunkami akustycznymi pudła. Istnieją wszelkie dowody na to, że gitara o kształtach, jakie ma dzisiaj, była już znana w Europie już w czasach późniejszego średniowiecza i w epoce renesansu. Liczne łacińskie traktaty o muzyce, pochodzące z XIV-XVII w. Których autorami byli Włosi, Hiszpanie, Francuzi i Niemcy, wymieniają i opisują popularne i ogólnie używane instrumenty takie jak organy, lutnię i gitarę. W ten oto sposób od łuku po przez lutnie i kitary w końcu XVIII w. otrzymaliśmy doskonały i nowoczesny instrument gitarę klasyczną. Chociaż na tym ewolucja się nie zakończyła bo przecież mamy również wspaniałą gitarę elektryczną.